AVUÇ İÇİ KADAR YAŞAM

minik-dost5Soğuk kış günlerinde dışarıda duramazken bizler ,dışarıda yaşamak zorunda olanları düşündünüz mü ?
Hayatta kalma savaşları ama yenik düşmeleri. Ölümlerin en acısıyla ,belki donarak ölmeleri… Biz insanların sıcak evimizde hiç bir şeyi düşünmeden, göz yumarak bu oranın atmasında yerimizin olması ise içler acısı.
Geçen akşam, Ankara’nın -8 dondurucu soğuğunda yolda giderken tesadüfen karların üzerinde karşılaştık avuç içi kadar yavru köpeklerle. Hemen arabayı çekip kenara ilgilenmeye çalıştık. için çok acıdı. O kadar küçük ve o kadar çaresizler ki; sessiz çığlıklarını duyarsızlıktan duyamıyoruz bile. İnsanlığımdan utandım… Bir süre sonra sayılarının daha çok olduğunu fark ettim. 11 yavru ve dünyalar güzeli anne… Bir anne düşünün çocuklarını yaşatmak için her şeye göğüs geriyor…. Önlerine mama koyduğumda aç olmasına rağmen kenarda yavrularının yemesini izleyen bir anne… Yavrular karınlarını doyuruyor kalanlar ile anne yemeye başlıyor… Belirtmek isterim ki hepsi kendisi beslenemiyor… 5 yavru henüz süt kuzusu. diğerlerinden küçük.Ve fark ediyoruz ki annenin kendi yavrusu değil bu minikler…Acımasızca insanların kurtulmak için bir anne köpeği görmezden gelmelerinin dışında küçücük yavruları oraya bırakıp gitmeleri olmuş. Kendilerince vicdanları rahat ıssız bir arsada, soğukta ama bir annenin yanına bıraktılar avuç içi kadar hayatları.
minik-canlar-sogukta2Her yerden daha farklı ve yetişkin başka köpekler etrafımızı sardı… Anne ve yavrular değil çok sayıda köpeğin mücadele alanı olmuş burası… Onların hayatlarına dokunanlar var mı ki acaba başka ???
Yavrulardan ikisini kucakladığımda daha da içim acıdı. Buz kesmişler soğuktan. Patileri ve minicik burunları çok üşümüş. Elimdeki eldivenlerden utandım ve çıkarıp attım.Bilsem ki olacak patilerine onlara giydirirdim eldiveni. Anne ve diğer köpekler çaresizce etrafımızda dolanıyor.bakışlarından anlarsınız nasıl çaresiz olduklarını… Bazıları ise çok tedirgin… Uzaktan izliyorlar bizi. Avuç içi kadar olan hayatlar hiç tanımadıkları insanlardan umut bekliyorlar. Hiç bu kadar çaresiz kaldınız mi hayatta?
Elimizdeki imkanlar doğrultusunda yavrulara küçük bir yuva yaptık.Biraz soğuktan, biraz büyük köpeklerden koruyacak kadar… Ne kadar başarılı olur bilemiyorum… Ara ara ziyaretlerine devam edeceğiz. Umarım hayatta kalabilirler…
Soğuktan bu kadar üşüyen canların nasıl titrediğini kelimelerle ifade edemem.Aklıma geldikçe içim üşüyor.Bebeklerin bazıları henüz adım atmayı bilmiyor fakat kendilerinden çokça büyük bir ölüm kalım mücadelesi veriyor ne yazık ki…
Bu tablodaki gördüğüm en büyük guzellikse biz insanların başaramadığı, bir anne köpek bakıma muhtaç başka bebeklere sahip çıkıp onları yaşatması…
Yapılacaklar basit. Yemeklerimizden artanları bir kap su ile yaşadığımız çevreye bırakmak.Yapabiliyorsak sığınacakları kutularla yaşam ve koruma alanları oluşturmak.Hepsi bu!Bu kadar basit ve küçük adımlar sonucunda bir can yaşatmak … İnsanlığın bir tanımı.Galiba biz insanlar bunları hayvanlardan öğreneceğimiz bir yaşamdayız artık …
Aç ,susuz ve soğukta kalmak ,acı çekmek ,hatta donarak ölmek ister miydiniz? Çok acımasızca değil mi ???
Benim için acıyor… Ya sizin? Peki bu yazıyı okuduktan sonra kendi bölgenizde besleme noktaları oluşturup, bir fotoğrafla bizimle paylaşmaya ne dersiniz ?
Bol patili haftalarınız olsun….

Sponsorlu Bağlantılar


Sosyal Medyada Paylaş

Pin It

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir