MUCİZELERİ, SİHİRLİ DEĞNEKLER DEĞİL SEVGİLER YARATIR

yazar 18 Aralık 2016

 

minik-dost5Yazı ve Fotoğraflar: Yağmur DENLİ

Yaşamak için bazen bir dokuş yeter sadece. Mucizeninde elbette bir tarifi var. Bunun da tarifi olur mu demeyin, çünkü var. Biraz sevgi, biraz inanç, biraz emek, biraz özveri… Boni’de bu tarifin bir mahsulü. Boni ile tanışmaya ne dersiniz?

Boni yakışıklı ama bir o kadar da ürkek bir sokak köpeği. Küçücükken daha merhaba dedi hayatıma. Kimse sahip çıkmadığı için yaşamaya çalıştığı sokaktaki diğer sokak köpeklerinin saldırısına uğradı. O kadar küçüktü ki; kendisini ne koruyabildi ne de savunabildi. Maalesef ki sokakta başına gelenlerin en kötüsünü yaşadı küçük Boni. Yardım edin bile diyemeyen bu küçük dostumun yankılanan haykırışlarını kimse duymadı iki gün sonrasına kadar…Onu ilk kahramanı Müge ablası. Boni’yi yürüyemez ve o kötü halde görünce tuttuğu gibi kliniğe götürdü.

 

Canı çok acıyordu ve çok korkmuştu.O kadar küçük ki onun oyun oynaması,şımarması gerekirken hayatla mücadelesi daha da zorlaşmıştı.Kahramanı onu bir kliniğe götürüyor ama alınan yanıt çok sevindirici olmuyordu.Bütün muayene ve tetkiklerinin sonucunda ne yazık ki Boni için yaşamak sadece nefes almaktan ibaret demekti.Omurlarında kırık vardı ve artık yürüyemiyordu. Yürüme şansı vermedikleri için uyutulmasını istediler. Bütün bunlara rağmen Müge ablası uyutulmasına razı gelmeyip yaşaması için şans yaratmak istiyor. Asıl whatsapp-image-2016-12-18-at-21-12-05kahramanlarından Duygu ablası (bugün ki annesi) durumu öğrenince güçler birliği yapılıyor ve yürümesi için hiç şans verilmemesine rağmen ameliyat şansını kullanarak bu yolda ilerleniyor. Pes etmiyorlar en ufak umutları bile değerlendiriyorlar sadece Boni için. Ve Boni ameliyat oldu…. Ama hala yürüyemiyor ve yanıt alınması çok uzun zamanlar alabiliyor… Stresli ve meraklı bekleyiş bütün zorluğuyla başlıyor. Fizik tedavi yürüyebilmesi için çok önemliydi bu süreçte. Ve burada başladı bizim hikayemiz!

Ameliyat sonrası sargılar içinde aldım onu kucağıma. Bırakın yürümeyi yerinden bile kalkamıyordu. Bakışları içime işledi. O kadar mahzun, o kadar yardım bekler gibiydi ki. Her hatırladığımda içimden bir şeyler kopar hala…

Zaman kaybetmeden başladık fizik tedavi adlı oyunumuza. Oyun diyorum çünki o kadar korkak ve güvensizdi ki oyunlarla başlayıp keyif alacağı bir etkinlik olmasını sağlamaya çalıştık. Sanırım sevginin gücü , artık alıştı Boni. En azından artık seanslarda korkmak yerine keyfini çıkarıyor ve ürkek bakışlarının yerini heyecan bakışları alıyordu beni görünce.Ama maalesef ki heyecanlı tepkilerini bedenen veremiyordu.

Terapiler yoğunca devam ediyor ve Boni büyüyordu. Elektro terapi korkusunu çözemese de direnmiyordu küçük çocuk. Galiba artık güveniyor ve ona iyi geleceğini biliyordu.

boniGünler geçiyor Boni büyüyor ama asla pes etmiyordu.Ömrümün en güzel sabahını Boni yaşattı bana.Günaydın seansı için elimde mamasıyla yanına koşarak gittim. Ve ilk mutluluk gözyaşı… Artık kuyruğunu hareket ettiriyordu. Beni görünce heyecanla bakmak dışında heyecan ve mutluluk kuyruk sallaması başlamıştı. Sevinç çığlıkları ile dolu bir sabah…

Terapilere daha bir umutla,koşar adımlarla devam ettik.Artık ayağa kalkmaya hatta küçük küçük adımlar atmaya başladı. Manuel terapi en sevdiği terapi fakat su altı egzersizleri onu tedirgin ediyordu. Su içinde yürümek onu çok zorluyor ve yoruyordu. Uzun sürmedi ona alışmasıda.

Boni artık yürüyor!!! Büyüdü, zaman geçti ama o hep büyümeyen bir çocuk oldu. Artık yürüyor hatta koşuyordu.Yürüyemediği günlerin acısını çıkarırcasına sürekli yürümek ve koşmak için fırsat kolluyordu. Tabi ki artık sokakta yaşaması da mümkün değil. Her geçen gün daha da güçlenen Boni’ye kalıcı bir aile aramaya başladık.Sanırım bu kadar emek ve bağlılıktan sonra kahramanı Duygu Hanım başkasına veremeyecekti.Sonuç evlat edindi Boni’yi. Boni artık mutlu sonla biten bir hikayenin kahramanı ile birlikte başrol oyuncusu.

Ne yazık ki bütün insanlar kahraman değil,her can da bu kadar şanslı değil. Hayatlardaki engeli kaldırmak çok zor olmasa gerek. Peki ya sizin bir engeliniz olsaydı ne yapardınız?

Bol patili haftalar….

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir